นอนไม่หลับ ทั้งทั้งที่ง่วงนอนมาก

(ทำไมวะ) เบื่อตัวเองสุดสุดแล้วนะตอนนี้

ทำไมถึงเป็นแบบนี้

ทำยังไงถึงจะเลิกคิดได้สักที

มันเหนื่อยแล้วนะ มันทนไม่ไหวแล้ว

พยายามทำหลายสิ่งหลายอย่าง

ที่คิดว่ามันจะดีขึ้น

แต่สุดท้ายความรู้สึกมันก็กลับไปสู่จุดเริ่มต้นเก่าเก่า

ที่มัน...

มีแต่คำว่า "น้ำตา"

...

....

.....

......

.......

รู้สึกว่า

อะไรก็ตามที่เราอดทนไว้

มันเหมือนกับเสียเวลาเปล่า

เสียเวลาทำใจ

เสียเวลาคิดใหม่

เสียเวลาที่จะเข้าใจ

เสียใจ

...

ฉันอยากอยู่คนเดียวจริงจริง

อยากร้องไห้กับตัวเองให้มันถึงที่สุด

ร้องดิ ร้องมันออกมา

ให้มันหมดซะตอนนี้ ดีกว่าอัดอั้นตายไปซะก่อน

ฟุ้งซ่าน บ่นเพ้อ ที่ไม่อยากให้ใครหน้าไหนรู้

จะบอกว่าเห็นแก่ตัวก็ได้ กับคนที่ห่วงเรา ที่รักเรา

เขาก็ทำอะไรไม่ได้...

มันแย่จนอยากหนี

แต่ก็อีกนั่นแหละจะหนีไปที่ไหนได้

ถามตัวเองอย่างไม่มีวันจบ

ไม่มีจุดยืนที่ไหน

และอาการแบบนี้ก็จะวนมาซ้ำซ้ำ

ไม่เคยหาย




ต้องทนเจ็บบ่อยบ่อย

ถึงจะชินไปเองอย่างนั้นใช่มั้ย









ใช่มั้ย

ใช่มั้ย

.........................................................

เผลอแป๊ปเดียวก็เข้าสู่หน้าร้อนซะแล้ว

ฤดูหนาวที่ผ่านมาช่างเป็นอะไรวุ่นวาย...ชุลมุน

แต่พอลมมันพัดผ่านไป ความสงบเงียบก็กลับมาสู่ใจฉันอีกครั้ง

เลิกหวั่นไหวไปกับอะไรที่บั่นทอนความคิด... หยุดมันไว้ที่ตัวเอง ทุกอย่าง




...




เริ่มต้นเดือนใหม่ ด้วยฉากรักละครน้ำเน่าที่ไม่ว่าเปิดทีวีไทยมาเมื่อไหร่ก็เจอ

ใครว่าชีวิตจริงไม่มีเรื่องเน่าเฟะเหมือนในละคร... เพียงแต่บางเรื่องอาจจะเบาหรือหนักกว่า ก็เท่านั้น

อาจเบื่อหน่ายกับสิ่งที่เป็นอยู่ แต่ก็ไม่รู้สิ เรายังมีหน้าที่ ที่ต้องดำเนินมันต่อไป

หยุดค้นหาคำตอบให้คนอื่น แต่พยายามตอบคำถามให้กับตัวเอง และคุยกับตัวเองให้มากที่สุด




เพื่อที่เราจะได้รู้ว่า... ใจเราคิดยังไง

ต้องการอะไร...

ก็ขอให้ต่อจากนี้... อะไรเดิมเดิมมันคงเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

หวังว่านะ!